Dni 348-349 - Puno i droga do Kanionu Colca.

Po prawie trzech niezapomnianych miesiącach przychodzi czas pożegnać się z Boliwią. Przejeżdżamy do Peru i śpimy w Puno, nieszczególnym miasteczku nad północno-zachodnim brzegiem jeziora Titicaca.

Nazajutrz wyruszamy o 6-tej rano. Chcemy dostać się do Chivay, ale nie ma bezpośredniego autobusu. Jedynym wyjściem jest więc wysiąść z autobusu do Arequipa na rozjeździe dróg do Arequipa i Chivay i łapać autobus do Chivay. Tak tez robimy. Wysiadamy w Pampa Cañahuas, gdzie oprócz paru przydrożnych jadłodajni i posterunku policji, nie ma nic. Policjanci uprzejmie instruują nas gdzie łapać autobus. Mamy chwilę czasu, wiec aby nie czekać w kurzu, idziemy na herbatę z koki. Pepe, właściciel budy do której weszliśmy, wdaje się z nami w pogawędkę. Opowiada, ze w okolicy jest ponad 1 tys wikunii, które strzyże się w okresie od sierpnia do grudnia dla ich superekskluzywnej wełny, której 1 kg kosztuje podobno ok. 500 dolarów. Wreszcie łapiemy autobus do Chivay. Po drodze cudowne krajobrazy - wulkany, kaniony, stada wikunii. Sucho - pył jak w Mongolii. Roczna dziewczynka obok mnie gryzie kawał mięsa. Co trochę kawałki lądują mi na spodniach. Mam nadzieję, że zaraz nie zwymiotuje na mnie tego wszystkiego, bo autobus niemiłosiernie podskakuje na gruntowej drodze. Szarzy od kurzu wreszcie docieramy do Chivay. Gorący prysznic to jedyne o czym marzymy. Jutro wyprawa w Kanion Colca.

Dni 347-348 - jezioro Titicaca

Tym razem jadąc przez Copacabanę postanawiamy wybrać się na Isla del Sol. Turystów tłumy, to zdecydowanie nie wydaje się być miejscem dla nas. No nic - jakoś przeżyjemy. Udaje nam się trochę te tłumy wyminąć - znajdujemy nocleg w malej gospodzie na samym końcu wsi, z przepięknym widokiem na jezioro, choć akurat o widoki wszędzie tu nietrudno. Popołudnie spędzamy na obchodzie wyspy. Widoki przepiękne, choć wyspa kulturowo mniej ciekawa od peruwiańskich pływających wysp Uru, a zwłaszcza Taquile. Od dwóch dni cierpimy trochę na chorobę wysokościowa - nie chce nam się wcale jeść. Postanawiamy coś w siebie wmusić. Idziemy na pstrąga, który stanowi tu żelazny repertuar każdej knajpki. Bóg raczy wiedzieć skąd, ale w tej samej maleńkiej gospodzie znajduje sie z nami grupa pięciu Chińczyków. To oczywiście oznacza znajome klimaty - mlaskanie, siorbania, beknięcia z głębi - znaczy, że im smakuje. Przypominają się nam chińskie klimaty :-).

Sanktuarium Virgen de Copacabana:

Dni 344-346 - La Paz

La Paz odwiedzamy już po raz drugi; tym razem jest tu pora jesienna, co oznacza piękne błękitne niebo i brak deszczu. Odwiedzamy rodzinę naszego przyjaciela oraz włóczymy się po już nam znanych - i nieznanych - zaułkach. Szczególnie podoba nam się wizyta na wzgórzu Kili Kili, z którego roztacza się zapierający dech w piersiach widok...







Wieczorem idziemy do teatru na wyjątkowo interesujący koncert boliwijskiej grupy folkowej Jacha Jawira; jesteśmy tam jedynymi zagranicznikami wśród rozbawionej publiczności i stopniowo sami zaczynamy podrygiwać w takt skocznej muzyki. Pary taneczne demonstrują kolorowe stroje ludowe.



Kolekcja masek karnawałowych: