Dzień 260 - kąpiele w najsuchszym miejscu świata. San Pedro de Atacama.

Następny przystanek w Chile to Calama, serce pustyni Atakama, najsuchszej na świecie, i… rozczarowanie. Mieliśmy w planie odwiedzić największą odkrywkową kopalnię miedzi w Chuquicamata, ale okazuje się, że się nie da, bo trzeba mieć rezerwację z miesięcznym wyprzedzeniem(!). Trudno, jedziemy dalej; wsiadamy do autobusu do San Pedro de Atacama, gdy Alka prawie obrabia kieszonkowiec. Na szczęście go dostrzegamy w porę i podnosimy wielojęzyczny krzyk. Basia łapie go swoim stalowym uściskiem za rękę, podczas gdy Ania puszcza najgłośniejszą wiązankę – po polsku, ważne że skutecznie. :-)

***

San Pedro to bardzo niecodzienne osiedle. Niecałe 5 tys. ludzi mieszka w sercu najsuchszej pustyni świata. na szczęście mają ujęcie wody, która spływa spod odległych o parędziesiąt kilometrów szczytów Andów. W okolicy jest wiele interesujących tworów natury. Rano wybieramy się na Salar de Atacama, solnisko, gdzie kąpiemy się najpierw w sadzawce o tak silnym zasoleniu, że niemożliwością jest się zanurzyć w wodzie. Nawet wchodząc do wody mamy wariackie uczucie, jakby nasze stopy były balonami nadmuchanymi powietrzem…; nie możemy się powstrzymać i chichramy się jak małe dzieci. Następnie kąpiemy się w jednej z dwu słodkowodnych sadzawek, które się nazywają Ojos de Salar, czyli „oczy” pustyni, ze względu na swój bliźniaczy wygląd i idealnie okrągłe kształty. Ten spragniony wędrowiec czy jeździec, który znalazł na środku najsuchszej pustyni te „oczy” chyba nie wierzył własnym oczom ;-), być może uratowały mu życie… w promieniu dziesiątek kilometrów nie ma przecież słodkiej wody. Totalny ewenement, wybryk natury.



***

Po południu jedziemy do Valle de la Luna, czyli „doliny księżycowej”. Interesujące formacje skalne przy świetle zachodzącego słońca robią wrażenie, np. idealnie okrągły otwór o średnicy paru metrów i głębokości chyba trzydziestu, o idealnie gładkich ścianach; podobno miliony lat temu był ulokowany poziomo i płynęła nim woda, potem w wyniku pradawnych procesów geologicznych został odwrócony o 90°.

Dni 255-259 - okolice Santiago

Wybieramy się w Andy, do Cajón del Maipo. Pierwszy wieczór spędzamy wygrzewając kości w gorących źródłach. Przez następne dni wędrujemy doliną aż do podnóży głównego łańcucha górskiego, skąd możemy podziwiać ośnieżone i pokryte lodowcem szczyty sześciotysięczników.



Po trudach spaceru znajdujemy nocleg w najdziwniejszym hotelu, w jakim byliśmy do tej pory. W jednym z zabudowań stajennych starej, XIX-wiecznej estancii, pokoje klasy mocno turystycznej, tzn. czteroosobowe z prostymi pryczami, osobna łazienka, zresztą bez ciepłej wody, brak kluczy w drzwiach. Właścicielami są jacyś młodzieńcy z dredami, których właściwie nigdy nie ma. Jesteśmy jedynymi gośćmi. Miejsce fantastycznie położone, ogromny potencjał, ale po serii niepowodzeń (brak wody, klucza, itd.), i pomimo zapewnień właścicieli o wspaniale działającej kuchni przyrządzającej cudowne posiłki (ale zamkniętej na cztery spusty mimo że słońce już dawno zaszło) decydujemy się jechać na kolację do pobliskiego miasteczka. Nb. w nocy Basia połamała łóżko, chyba tak się najadła na tej kolacji że pod jej ciężarem sterane dechy nie wytrzymały. ;-) Nieco przerażeni wiejemy nad ranem, byle dalej od tego dziwnego miejsca.

***

Odwiedzamy Concha y Toro, największą winnicę w Chile. Zarzucają nas wieloma ciekawymi informacjami, np. o tym, że szczep Carmenère przeżył tylko w Chile, podczas gdy w reszcie świata uznano go za bezpowrotnie utracony na skutek zarazy w XIX w. To podobno jeden z powodów, dla którego nie wolno do Chile wwozić żadnych produktów spożywczych, aby nie przywlec jakiegoś podobnego świństwa.

Okolice Santiago to tereny wymarzone do uprawy winogron - bezchmurne lata wraz z glebami pochodzenia wulkanicznego dają winnym krzewom idealne warunki, toteż nic dziwnego, że wina chilijskie uchodzą za jedne z najlepszych na świecie.



***

Dwie noce w Santiago uznajemy za wystarczająco długi czas, by się jako tako rozeznać w tym, co to czteromilionowe miasto ma do zaoferowania. Największe wrażenie robi oczywiście samo położenie, z prawie siedmiotysięcznymi białymi szczytami w tle; niestety, atmosfera jest tu dosyć zapylona; zastanawiamy się czy to skutek zanieczyszczeń naturalnych – pyłów niesionych przez wiatry z pobliskich suchych jak pieprz wzgórz, czy też smog… Bo poza tym pogoda jak „drut” – podobno w lecie w Santiago nigdy nie pada.

Dni 254-255 - nad brzegami Pacyfiku

pożary lasów na obrzeżach miasta

Żegnamy się z Patagonią bez większych żalów, mamy już dość wiatru i chłodu, jak również noszenia wciąż grubej warstwy odzieży – to w końcu letnia pora na półkuli południowej! Przemieszczamy się o ponad 2 tys. km na północ, do Valparaíso. To 300-tysięczne miasto położone jest na zachód od Santiago nad Pacyfikiem. Niegdyś było ważnym portem na trasie do Peru i dalej, do portów zachodniego wybrzeża Stanów Zjednoczonych. Czasy szczególnej świetności przypadły na lata gorączki złota w USA. Jego znaczenie pogorszyły czynniki takie jak otwarcie kolei transkontynentalnej w Stanach, zmierzch żaglowców i ich zastąpienie przez parowce (zatrzymujące się chętniej przy porcie w Concepción ze względu na zaopatrzenie w węgiel), jednak ostatecznym ciosem było otwarcie kanału Panamskiego w latach nastych XX w. Można więc powiedzieć, że Valparaíso najlepsze lata ma za sobą, choć widoczne na każdym kroku ślady nie pozostawiają wątpliwości co do niegdysiejszego splendoru. Położone malowniczo na czterdziestu dwóch wzgórzach formujących półkole, do dziś posiada działające, autentyczne, skrzypiące windy-kolejki linowe z pocz. XX w.


próbka lokalnego talentu graficiarskiego; Valparaíso jest dziś miastem bohemy, barów i artystów

Widoki ze wzgórz zapierają dech w piersiach i hipnotyzują; jednego kierowcę wozu kempingowego nawet tak zahipnotyzowały, że aż zapomniał wdepnąć hamulec i niemal skończył u podnóża jednego ze wzgórz, przez co zatarasował wejście do Muzeum Morskiego, które Alek naprawdę bardzo pragnął odwiedzić: